History of World Group (Est. 1972)

"เมื่อนายประวิตร วิรานุวัตร ต้องออกจากโรงเรียนมาอยู่กับบ้านเพื่อช่วยพ่อแม่ทำงานที่ห้องแถวไม้ เยื้องซอยศรีมงคล แต่ต้องเอาของไปขายที่อื่นทุกวัน โดยอาศัยมุมหนึ่งของร้านเถ้าแก่โป่ฮงเป็นที่ขายของ วันหนึ่งเกิดเพลิงไห้มครั้งใหญ่ในตลาดชลบุรี ร้านที่ได้อาศัยเถ้าแก่โป่ฮงขายของก็พลอยหมดไปด้วย เมื่อมีการปลูกสร้างใหม่ จึงไม่ได้กลับไปอยู่กับเถ้าแก่โป่ฮงอีก นายเง็กเกีย ( พ่อ ) ได้เซ้งร้านเล็ก ๆ ลึกประมาณ ๑๐ เมตร เป็นห้องแถวหน้าตลาดทรัพย์สินในเมืองชลบุรีเป็นที่ค้าขายของตัวเอง นับเป็นบ้านที่สองที่ได้มาจากน้ำพักน้ำแรงของพ่อแม่ ณ ที่นี่เอง เป็นจุดเริ่มต้นของชีวิตธุรกิจ ของนายประวิตร อย่างเต็มตัว

ในช่วงเวลานั้น นายประวิตรเห็นว่าห้องแถวที่พ่อตนเองได้เซ้งไว้ ใช้ประโยชน์หน้าร้านเพียงนิดเดียว จึงได้นำถุงพลาสติกมาจำหน่ายเพิ่ม ด้วยความที่เป็นคนช่างคิด จึงพยายามมองหาลู่ทางว่า ถ้าขายเพียงแค่ถุงพลาสติกก็คงไปได้ไม่เท่าไหร่ ถ้าได้เป็นผู้ผลิต คือตั้งโรงงานทำถุงพลาสติกขนาดย่อมเองน่าจะดีกว่า อีกทั้งยังไปดูโรงงานทำกุนเชียงที่โคราช ไปดูโรงงานทำไส้กรอกหมูตัวเดียวแถวเอกมัย แต่ทุกอย่างมันก็เป็นเพียงความฝัน เพราะตัวเองไม่มีทุนและจะทำอะไรพ่อก็คงไม่เห็นด้วย จึงต้องล้มความคิดไป แต่ก็ยังมีความพยายามที่จะทำอะไรก็ได้ให้เป็นของตัวเอง จึงไปผ่อนรถสองแถว ๑ คัน แล้วจ้างคนขับรถขับเวลากลางวัน พอตกกลางคืน ไม่ต้องช่วยพ่อแม่ทำงานแล้ว ก็ออกไปขับรถเองหารายได้พิเศษ สุดท้ายต้องขายรถทิ้งไปเนื่องจากไม่สามารถควบคุมรายได้ ไม่คุ้มทุน จากนั้นก็เปลี่ยนแนวความคิดใหม่ ไปผ่อนรถเก๋งอีกหนึ่งคัน เข้าร่วมคิวแท็กซี่ ชลบุรี - สัตหีบ มีคนขับ เป็นลูกจ้างคนแรกคือ นายสมคิด เวศรานุรักษ์ ( ซึ่งถือเป็นคนเก่าคนแก่ ที่นายประวิตรได้อุปการะ ให้ที่อยู่อาศัย ให้เงินเดือนทุกเดือนจนถึงวาระสุดท้ายของชีวิต เมื่ออายุได้ ๘๘ ปี ) เมื่อนายโซ๊ยเค็ง ( แม่ ) รู้ว่าต้องไปผ่อนรถ จึงให้เงินก้อนหนึ่งไปชำระ โดยไม่ต้องผ่อนอีก ถือว่าเป็นเงินทุนก้อนแรกที่แม่มอบให้

นายประวิตรได้พบกับนางสาวขนิษฐ จากการนำเที่ยวของกลุ่มเพื่อน ๆ ของนายประวิตร ปีละครั้ง จึงได้รู้จักกันในฐานเพื่อนประมาณสามปี และชอบพอกันในเวลาต่อมา อีก ๔ ปี จึงแต่งงานกัน ช่วงเวลา ๔ ปีนั้น นายประวิตรเริ่มคิดจริงจังต่อการทำธุรกิจของตนเอง โดยได้ติดต่อเป็นเอเย่นต์ค้าก๊าซหุงต้ม Sungas ที่หน้าตลาดทรัพย์สิน และขึ้นป้ายยี่ห้อ “ประวิตรแก๊ส” ในปี พ.ศ. ๒๕๑๓ นับเป็นจุดเริ่มต้นของธุรกิจค้าก๊าซ ตั้งแต่บัดนั้นเป็นต้นมา

คุณประวิตรเล่าว่า “ก่อนจะได้ Sungas มา ได้ไปติดต่อแก๊สยี่ห้อ Shell, Esso, Caltex ปรากฏว่ามีตัวแทนในจังหวัดชลบุรีแล้วทั้งนั้น บริษัทไม่สามารถเปิดเอเย่นต์ซ้อนได้อีก โชคดีที่ไปพบแก๊สยี่ห้อใหม่โดยบังเอิญ เจ้าของบริษัทคือ คุณสิริชัย สโรบล ที่คุณประวิตรเคยกล่าวว่า บุคคลท่านนี้มีบุญคุณ เพราะเป็นผู้ให้โอกาส จนทำให้เกิดตำนาน “เวิลด์แก๊ส” ที่จะกล่าวในโอกาสต่อไป

นอกจากจะทำก๊าซหุงต้มแล้ว นายประวิตรยังได้ไปเช่าโรงงานมันสำปะหลังอัดเม็ดที่เนินเต็ง เป็นโรงงานไม้เก่า ๆ เพื่ออัดมันเม็ดไปส่งในกรุงเทพฯ โดยที่ตัวเองไม่มีความรู้เกี่ยวกับมันสำปะหลังเลยแม้แต่นิดเดียว แต่อยากจะทำ จึงไปขอดูวิธีการผลิต ที่โรงงานของ คุณศักด์ชัย ชุติสุนทรากุล ซึ่งเคยเป็นเพื่อนร่วมโรงเรียนเดียวกันมาก่อน โดยใช้เวลากลางวันออกติดต่อลูกค้าผู้ใช้แก๊สตามบ้านด้วยตนเอง เวลากลางคืน ก็ไปดูงานที่โรงงานอัดเม็ด ช่วงนั้นให้นายสมคิด เวศรานุรักษ์ เลิกจากขับรถ มาคุมโรงงานแทน มันสำปะหลังอัดเม็ดนี้ต้องนำเข้าไปส่งให้แก่พ่อค้าคนกลางในกรุงเทพเป็นระยะ ๆ และต้องตามไปเก็บเงินด้วยตนเอง ขณะนั้น นายสันติ วิรานุวัตร ได้มาช่วยงานเป็นหัวเรี่ยวหัวแรงที่สำคัญ

ด้วยความอดทนอย่างมากต่อการเปิดตลาดแก๊สหุงต้ม Sungas เนื่องจากเป็นยี่ห้อที่ยังไม่มีใครรู้จัก นายประวิตรจึงใช้วิธีบุกตลาด ด้วยการนำไปให้ลูกค้าทดลองใช้ถึงบ้าน ทั้งแก๊สและเตาเป็นเวลา ๗ วัน โดยยังไม่เก็บเงิน ถ้าลูกค้าไม่พอใจก็จะรับคืน ผลปรากฏว่าลูกค้าก็พอใจที่จะใช้ต่อเกือบทุกราย ขายได้ไม่นานก็เกิดเหตุเพลิงไหม้เป็นครั้งที่สอง ใกล้กับโกดังเก็บถังแก๊ส ( ต้นเพลิงเกิดจากผู้อื่น ) ทำให้หมดทุน แต่เจ้าของบริษัท Sungas ให้ความช่วยเหลือ โดยพักชำระหนี้ไว้ก่อน แล้วนำแก๊สมาให้จำหน่ายเพิ่มใหม่ เพื่อเป็นทุนหมุนเวียนต่อไป อีกทั้งยังได้ให้นายประวิตรเป็นตัวแทนภาคตะวันออก ในการนำภาพยนตร์อินเดียเรื่อง “ซีต้าร์ กีต้าร์” มาฉายตามโรงภาพยนตร์ ซึ่งได้กำไรพองาม ส่วนเรื่อง “พรานเพชญฆาต” ปรากฏว่าขาดทุนยับเงินเพราะมาชนกับเรื่อง “ทอง”

ด้วยบริการที่ดี และ ซื่อสัตย์ต่อลูกค้า ทำให้ตลาด Sungas ขยายตัวเพิ่มขึ้นเรื่อย ๆ จนในที่สุด ก็ติดตลาดและสามารถเพิ่มยอดจำหน่ายได้มากที่สุดในจังหวัดชลบุรี

นายประวิตร ได้สมรส เมื่อวันที่ ๑ เมษายน พ.ศ. ๒๕๑๕ มีบุตรสาวคนแรก ได้ ๖ เดือน ก็เกิดไฟไห้มอีกเป็นครั้งที่สาม ต้นเพลิงเกิดจากห้องแถวไม้ ห่างจากบ้านพ่อแม่ เพียงแค่ ๓ ห้อง เหตุการณ์ครั้งนั้น ทำให้แทบไม่เหลืออะไรเลย แต่ยังนับว่าเป็นบุญ ที่ไม่มีใครได้รับอันตราย การประสบอัคคีภัยถึง ๓ ครั้ง ทำให้อาชีพของนายเง็กเกียต้องเลิกไปตั้งแต่บัดนั้น นายประวิตรเริ่มต้นใหม่ด้วยการมาลงทุนเซ็งห้องที่ติดกับห้องที่ไฟไห้มไป รวมเป็น ๒ ห้อง สร้างเป็นอาคารพาณิชย์ ๓ ชั้น ใช้ชื่อว่า “หจก.ประวิตรแก๊ส”

ในยุคนั้น จังหวัดชลบุรี เป็นพื้นที่ที่มีการเพาะปลูกมันสำปะหลังมากที่สุด เมื่อนำมาอัดเป็นมันเม็ดส่งพ่อค้าคนกลาง มักจะถูกพ่อค้าคนกลางเอารัดเอาเปรียบในการรับซื้อ เมื่อมันอัดเม็ดถูกบรรจุในกระสอบขึ้นสิบล้อไปส่งในกรุงเทพฯ พ่อค้าใช้วิธีโกงน้ำหนักด้วยการชั่งเพียงไม่กี่กระสอบแล้วคูณเฉลี่ยน้ำหนักทั้งคันรถเพื่อคิดเงินให้ นายประวิตรเป็นอีกบุคคลหนึ่งที่ไม่ยอมวิธีการค้าแบบนี้ จึงได้รวมตัวกับพ่อค้าอีกหลายคนในจังหวัดชลบุรี ประท้วงจนสำเร็จ และกลุ่มพ่อค้าชลบุรีได้ร่วมกันจดทะเบียนเป็นนิติบุคคล ใช้ชื่อว่า บริษัท ชลบุรีผลิตภัณฑ์มันสำปะหลังไทย จำกัด และจดสมาคมอีกหนึ่งสมาคม ใช้ชื่อว่า สมาคมโรงงานผลิตมันสำปะหลังไทย โดยมีนายภิรมย์ เนื่องจำนงค์ เป็นนายกสมาคม และนายประวิตร เป็นเลขาธิการสมาคม นายประวิตรเป็นผู้มีบทบาทในการต่อสู้มาตลอด ทำให้มีประสบการณ์มากขึ้น ต่อมาได้ร่วมทุนกับเพื่อนผู้ค้ามันสำปะหลัง ๔ คน ใช้ชื่อว่า บริษัท เอ็น.เอส.พี.ไทยทาพิโอกา จำกัด มีนายประวิตร เป็นประธานบริษัท นับเป็นการเริ่มต้นทำธุรกิจส่งออกเป็นครั้งแรกด้วยเงินทุนไม่มากนัก ช่วงนั้นทุกคนต้องหมุนหาเงินกันอย่างหนัก ส่วนทางบ้านก็มีภรรยา และน้อง ๆ ช่วยดูแลกิจการแก๊ส

สมัยนั้นตลาดแก๊สยังไม่แพร่หลายเหมือนปัจจุบัน ประเทศไทยมีโรงกลั่นคือ ซัมมิท เอสโซ่ ไทยออยล์ เชลล์ บริษัทซันแก๊ส ต้องไปซื้อแก๊สจากโรงกลั่นขอบริษัทเชลล์ ความพยายามของผู้ค้าแก๊สระดับโรงกลั่นต้องการให้รัฐขึ้นราคา แต่ไม่สามารถทำได้ จึงปล่อยให้แก๊สขาดตลาด Sungas ประสบปัญหาเนื่องจากไม่มีโรงกลั่นเป็นของตนเอง จึงโดนภาวะบีบคันจากบริษัทเชลล์ ด้วยการลดโควต้าแก๊ส เพราะรัฐไม่ยอมให้ปรับราคาขึ้น ประวิตรแก๊ส ซึ่งเป็นเอเยนต์ ต้องได้รับผลกระทบอย่างหนัก จากการถูกตัดโควต้า บางครั้งบริษัทซันแก๊สไม่มีแก๊สให้นานถึงสิบเอ็ดวัน ในขณะที่ยอดจำหน่ายของประวิตรแก๊สมากที่สุดในจังหวัดชลบุรีแต่ไม่มีแก๊สขาย นายประวิตร ต้องดิ้นรนอีก โดยยอมซื้อแก๊สจากบริษัทอื่น ที่ยังพอมีให้กับโรงงานอุตสาหกรรม ในราคาที่แพงมาก เพื่อมาประทังให้แก่ลูกค้าตามบ้านจะได้ไม่เสียลูกค้า

คราวนั้นนายประวิตรต้องลงทุนสร้างโรงงานบรรจุแก๊สแห่งแรกในจังหวัดชลบุรี ( บริเวณโครงการหมู่บ้านจัดสรร World Villa ในปัจจุบัน ) เพื่อนำแก๊สที่ซื้อในราคาโรงงานอุตสาหกรรมเป็นรถบัลค์มาบรรจุเป็นถังหุงต้ม แล้วส่งให้ลูกค้า นับเป็นความเดือดร้อนแสนสาหัสหลายครั้งหลายคราว แต่ด้วยความอดทนของทุกคนในครอบครัว จึงช่วยกันประคับประคองมา จนในที่สุดเมื่อถูกกดดันจากภาวะขาดแคลนแก๊ส บริษัท ซันแก๊ส กับผู้ค้ารายอื่น จึงได้นำแก๊สจากต่างประเทศเข้ามา ในนาม บริษัท ซีเปโทร จำกัด โดยมีนายประวิตรเป็นผู้ถือหุ้นรายเล็ก นายประวิตรเริ่มมีความคิดเป็นเจ้าของ Brand Name แก๊สของตนเอง จึงได้ไปจดทะเบียนเครื่องหมายการค้า ในกลุ่มธุรกิจพลังงาน คำว่า WORLD ไว้เมื่อวันที่ ๑๒ มิถุนายน พ.ศ. ๒๕๒๒ พร้อมกับลงทุนซื้อที่ดิน สร้างโรงบรรจุแห่งที่สอง ในกรุงเทพฯ บริเวณถนนบางนา - ตราด ใช้ชื่อบริษัทผู้ค้าแก๊ส คือ บริษัท เวิลด์แก๊ส จำกัด พร้อมสั่งถังแก๊ส ยี่ห้อ “World Gas” มาบรรจุ เป็นเอกลักษณ์ของตนเอง การนำเข้าในยุคนั้น บริษัท ซีเปโทร ยังไม่มีคลังเก็บแก๊ส ต้องนำเรือไปเทียบท่าของทหารเรือสัตหีบ แล้วใช้รถแก๊สไปบรรทุกมาบรรจุตามโรงบรรจุ การนำเข้าเป็นไปได้ระยะหนึ่ง หุ้นส่วนใหญ่เกิดปัญหาภายในซีเปโทร นายประวิตรขอถอนตัวออกจากการเป็นหุ้นส่วนเป็นคนแรก แต่ก็ยังซื้อแก๊สจากซีเปโทร สุดท้ายบริษัท ซีเปโทร ก็ล้มเลิกไปในที่สุด

ในปี พ.ศ.๒๕๒๕ หลังจากที่ภาวะการณ์ในตลาดแก๊สคลายความตรึงเครียดลง นายประวิตรได้ซื้อที่ดินผืนใหญ่ติดแม่น้ำบางปะกง ในนาม บริษัท ปฐวีเทอร์มินัล จำกัด มีเนื้อที่ ๖๐ ไร่เศษ พร้อมโกดังสินค้ามันสำปะหลัง ๔ หลัง เพื่อเป็นที่เก็บ สินค้ามันสำปะหลังสำหรับส่งออก ได้ลงทุนสร้างท่าเทียบเรือ คลังเก็บแก๊ส และมีเรือแก๊สครั้งแรก ๑ ลำ เพื่อนำแก๊สจากต่างประเทศเข้ามาจำหน่ายในประเทศไทยด้วยตนเอง บริษัท เวิลด์แก๊ส จำกัด ได้รับอนุญาตเป็น ผู้ค้ามาตรา ๖ จากกรมทะเบียนการค้ากระทรวงพาณิชย์ ซึ่งถือเป็นใบอนุญาตที่สำคัญมากที่สุดในยุคนั้น และจะมีเพียงไม่กี่รายในประเทศไทย เนื่องจากมีข้อบังคับว่า จะต้องมีทุนจดทะเบียนบริษัท ไม่ต่ำกว่า ๕๐ ล้านบาท และจะต้องมีคลังเก็บแก๊สสำรองตามกฏหมาย ปริมาณค้าต้องไม่น้อยกว่าปีละ ๑๐๐,๐๐๐ ตัน บริษัท จึงดำเนินการตามข้อกำหนดของผู้ค้ามาตรา ๖ โดยสร้างคลังให้แล้วเสร็จในปี พ.ศ.๒๕๒๖ จากนั้นก็เริ่มขยายฐานจากชลบุรี ซึ่งเป็นฐานสำคัญของ เวิลด์แก๊ส ในภาคตะวันออก สู่ส่วนกลาง และต่อไปยังภาคอื่น ๆ ของประเทศไทย การค้าในระดับผู้ค้ามาตรา ๖ เป็นการต่อสู้ที่เข้มข้นมาก นอกจากจะต้องลงทุนอย่างหนักแล้ว ยังต้องต่อสู้เพื่อช่วงชิงความเป็นเจ้าของตลาดกันอีก สุดท้ายมีหลายบริษัทที่ถูกถอนใบอนุญาตไปเนื่องจากคุณสมบัติไม่เป็นไปตามข้อกำหนด เวิลด์แก๊สเป็นหนึ่งในบริษัทที่ยังคงยืนหยัดอยู่ได้ นายประวิตรเร่งธุรกิจแก๊สนำเข้า ( Import ) และ มันสำปะหลังส่งออก ( Export ) ควบคู่กันไปอย่างต่อเนื่อง จนมียอดค้าระดับพันล้าน ในเวลาไม่นานนัก ปี พ.ศ. ๑๕๒๘ นายประวิตรได้ลงทุนสร้างคลังน้ำมันขนาดบรรจุประมาณ ๑๗ ล้านลิตร และซื้อเรือน้ำมันอีก ๒ ลำ เพื่อนำเข้าน้ำมันจากต่างประเทศ แล้วใช้วิธีการขยายตลาดน้ำมัน โดยมุ่งเจาะลูกค้าภาคตะวันออกเป็นหลัก การค้าน้ำมันเป็นไปอย่างราบรื่นเพียง ๖ - ๗ ปี ก็ต้องประสบปัญหา โดนน้ำมันเถื่อนเข้ามาตีตลาด ทำให้ต้องขาดทุน เพราะมีต้นทุนที่สูงกว่า จึงเลิกค้าไปในที่สุด แต่สำหรับธุรกิจแก๊ส ยังคงขยายฐานไปอย่างไม่หยุดยั้ง ด้วยการสร้างโรงบรรจุอีกหลายสิบแห่ง ตามจังหวัดต่าง ๆ แต่การค้าแก๊สของประเทศไทย ไม่เหมือนประเทศเพื่อนบ้าน เพราะราคาประเทศอื่น ๆ สูงกว่า ในขณะที่ประเทศไทย ต้องขายต่อกว่าราคาทุน แล้วรอให้รัฐบาลชดเชยเป็นเวลายาวนาน มีค่าการตลาดต่ำมาก ทำให้ผู้ลงทุนหลายราย ไม่ประสบความสำเร็จ และยอมให้กระทรวงพาณิชย์ถอนใบอนุญาตไป

ปี พ.ศ. ๒๕๓๘ ได้มีบริษัทผู้ค้าแก๊สรายใหญ่ จากประเทศเนเธอร์แลนด์ ชื่อบริษัท SHV Energy ( ซึ่งเป็นเจ้าของเดียวกับบริษัท Makro ผู้ประกอบการธุรกิจเครื่องอุปโภค-บริโภครายใหญ่ในเมืองไทย ) สนใจการลงทุนธุรกิจแก๊สหุงต้มในประเทศไทย จึงได้ศึกษาความเป็นไปได้ และได้เลือกที่จะร่วมทุนกับนายประวิตร เนื่องจากเห็นว่ามีคลังเก็บแก๊สและโรงบรรจุที่สร้างในที่ดินของตนเอง บริษัท SHV ได้เชิญไปดูงานหลายประเทศในแถบยุโรปเพื่อให้เกิดความมั่นใจในการร่วมทุน

ในวันที่ ๒๒ เมษายน พ.ศ. ๒๕๓๙ ได้มีการจดทะเบียนร่วมทุนระหว่าง นายประวิตร วิรานุวัตร และ SHV Energy โดยใช้ชื่อว่า บริษัท เวิลด์แก๊ส (ประเทศไทย) จำกัด หรือ World Gas (Thailand) Co., Ltd. โดยมีนายประวิตร ดำรงตำแหน่งประธานบริษัท ส่วนการบริหารงานนั้นดำเนินการโดยผู้ร่วมทุนและทำตลาดแก๊สภายในประเทศ สำหรับบริษัท เวิลด์แก๊ส จำกัด ได้เปลี่ยนชื่อมาเป็น บริษัท เวิลด์แอล.พี.จี.กรุ๊ป จำกัด หรือ World L.P.G. Group Co., Ltd. และทำการค้าแก๊สส่งออกไปต่างประเทศในภูมิภาคเอเชียคือ สิงคโปร์ เขมร เวียดนาม ฟิลิปปินส์ ไต้หวัน เกาหลี ประเทศจีน และประเทศอินเดีย

เมื่อเส้นทางการทำธุรกิจเปลี่ยนรูปโฉมไปในลักษณะของการค้าระหว่างประเทศเสียส่วนใหญ่ นายประวิตรจึงลงทุนขยายกองเรือ สำหรับขนส่งระหว่างประเทศมากขึ้น ส่วนเรือที่วิ่งในประเทศ ขนส่งให้ ป.ต.ท. เป็นหลัก จึงนับได้ว่า นายประวิตรเป็นผู้สร้างให้คนมีรายได้ มีงานทำตลอดมา นายประวิตรมีนโยบายบริการกองเรือให้ได้มาตรฐานสากล เนื่องจากเป็นเรือขนส่งระหว่างประเทศ บริษัท เวิลด์ไวด์ทรานสปอร์ต จำกัด ( World Wide Transport Co., Ltd. ) จึงเป็นบริษัทหนึ่งในเครือ เวิลด์กรุ๊ป เป็นผู้บริหารกองเรือ และได้รับใบรับรองระบบการบริหารความปลอดภัยสากล ISM ( International Safety Management ) โดย Class NK ( Nippon Kaiji Kyokai ), Japan และ ได้รับรองมาตรฐานสากล ISO 9001 2000 โดย Lloyd’s Register

ธุรกิจใดที่ทำให้เกิดความเสียดายและไม่คุ้มต่อการลงทุน ก็ตัดสินใจเลิกไป ส่วนบริษัท เวิลด์แก๊ส (ประเทศไทย) จำกัด กลุ่ม SHV Energy เห็นว่านโยบายของรัฐบาลไม่มีความชัดเจนในเรื่องของการกำหนดราคา จึงตัดสินใจขายกิจการให้ บริษัท ปิคนิค คอปอเรชั่น จำกัด (มหาชน) ดำเนินธุรกิจไป

ตลอดระยะเวลาเกือบ ๕๐ ปี ที่นายประวิตร ได้ทุ่มเททั้งแรงกาย แรงใจ สติปัญญา ในการสร้างธุรกิจด้วยความสามารถของตนเอง หากการจะได้มาซึ่งความสำเร็จในการดำเนินธุรกิจนั้น อาจมิใช่การได้มาด้วยสติปัญญา หรือความสามารถเพียงอย่างเดียว แต่สิ่งที่สำคัญที่สุด คือการยึดมั่นอยู่บนพื้นฐานของคุณธรรม

(บันทึกไว้เมื่อประมาณปี ค.ศ. 2006)

When Mr. Pravit Viranuvat decided to discontinue his studies to support his parents in managing the family’s wooden shophouse near Soi Srimongkol; he began selling goods each day at different locations. Through the generosity of Mr. Poh Hong, he was allowed to use a small corner of Mr. Poh Hong’s shop as his selling space. One day, a devastating fire broke out in the Chonburi Market, completely destroying the area—including Mr. Poh Hong’s shop, where Mr. Pravit conducted his daily sales. After the market was rebuilt, the family was unable to return to trade there. Subsequently, Mr. Ngek Kia, Mr. Pravit’s father, leased a small shop approximately ten meters deep, located in front of the Chonburi City Property Market, to establish their own business. This became the family’s second home, earned entirely through the hard work and perseverance of his parents. It was there that Mr. Pravit Viranuvat’s entrepreneurial journey truly began.

During that time, Mr. Pravit observed that the small shophouse his father had leased was not being fully utilized, as only a small portion of the storefront was in use. He therefore decided to expand the business by selling plastic bags. Being an inventive and forward-thinking person, he soon realized that simply selling plastic bags would not lead to significant growth. He began to envision becoming a producer himself — establishing a small plastic bag manufacturing workshop. With this ambition, he visited various factories for inspiration: a Chinese sausage factory in Nakhon Ratchasima (Korat) and a small pork sausage factory in the Ekkamai area. However, these dreams remained unfulfilled, as he lacked the necessary capital and anticipated that his father would not support such ventures. As a result, he had to set aside those ideas. Nevertheless, his determination to create something of his own never faded. He decided to purchase a songthaew (passenger pickup truck) on installment and hired a driver to operate it during the day. At night, after finishing his work helping his parents, he would drive the vehicle himself to earn extra income. Eventually, he had to sell the truck because the operation was not profitable and could not sustain itself. He then shifted his approach and purchased a sedan on installment, joining the Chonburi–Sattahip taxi queue. His first employee was Mr. Somkid Wesranurak, whom he supported throughout his life — providing him with a place to live and a monthly salary until his passing at the age of 88. When Mrs. Soi Kheng (his mother) learned that her son had purchased a car on installment, she gave him a sum of money to fully repay the debt, freeing him from further payments. That financial support became the first capital his mother ever provided him.

Mr. Pravit met Ms. Khanit through a group of friends during an annual trip. They became acquainted and remained friends for about three years before developing a mutual affection. Four years later, they were married. During those four years, Mr. Pravit began to seriously focus on building his own business. He became a local distributor for Sungas, a liquefied petroleum gas (LPG) brand, operating in front of the Chonburi City Property Market. In 1970 (B.E. 2513), he established the brand “Pravit Gas,” marking the official beginning of his career in the gas trading business — a journey that would continue to grow from that point onward.

Mr. Pravit recalled, “Before I became a distributor for Sungas, I had approached several other gas companies — Shell, Esso, and Caltex — but each already had an agent in Chonburi Province. The companies therefore could not appoint another distributor in the same area. Fortunately, by chance, I came across a new brand of gas owned by Mr. Sirichai Sarobol. I have always regarded him as a benefactor, for he was the one who gave me the opportunity that eventually led to the founding of ‘World Gas,’ a story to be told in the next chapter.”

In addition to his liquefied petroleum gas business, Mr. Pravit also rented an old wooden tapioca pellet factory in Noen Teng, with the aim of producing and delivering tapioca pellets to Bangkok. Although he had absolutely no prior knowledge or experience in tapioca production, his strong determination drove him to learn. He visited the factory of Mr. Sakchai Chutisuntrakul, a former schoolmate, to observe and study the production process. During that period, Mr. Pravit personally spent his days visiting and serving household gas customers, while at night, he would travel to the pellet factory to oversee operations. He assigned Mr. Somkid Wesranurak, who had previously worked as his driver, to manage the factory. The tapioca pellets had to be delivered regularly to middlemen in Bangkok, and Mr. Pravit would personally follow up on payments each time. At that point, Mr. Santi Viranuvat joined him as an important helping hand and a key driving force in the business.

Through great perseverance, Mr. Pravit worked tirelessly to establish the Sungas brand in the market, which at the time was completely unknown to consumers. To build trust and attract customers, he adopted a direct marketing approach by offering free home trials — delivering both the gas cylinder and stove for customers to use for seven days without any payment. If they were unsatisfied, he would willingly take everything back. The results were remarkable — nearly all customers chose to continue using the product. However, not long after his success began, tragedy struck when a second major fire broke out near the gas storage warehouse (the source of the fire was unrelated to his operations). The incident caused a total financial loss. Fortunately, the owner of Sungas offered generous support by suspending debt repayments and providing new gas supplies for sale as revolving capital, allowing the business to continue operating.

Around the same time, Mr. Pravit was appointed as the Eastern Region representative for the company’s promotional activities. He was responsible for distributing the Indian film “Seeta Aur Geeta” to local cinemas — a venture that generated a respectable profit. However, the subsequent release, “Phraen Phetkhat,” suffered heavy losses due to its unfortunate timing, coinciding with the screening of the popular film “Thong” (Gold). 

Through his dedication to excellent service and unwavering honesty toward customers, the Sungas brand steadily expanded its market presence. In time, it became well-established and achieved the highest sales volume in Chonburi Province.

Mr. Pravit married on April 1, 1972. Six months after the birth of their first daughter, tragedy struck once again — a third fire broke out. The blaze originated from a nearby wooden shophouse, only three units away from his parents’ home. The incident left almost everything destroyed; however, it was considered a blessing that no one was injured. Having suffered through three major fires, Mr. Ngek Kia’s (his father’s) business was forced to close permanently. Determined to rebuild from nothing, Mr. Pravit began anew by leasing the adjoining shophouse units — including the one that had been burned — combining them into two connected units. He then constructed a three-story commercial building, establishing a new company under the name “Pravit Gas Limited Partnership.”

At that time, Chonburi Province was one of the largest areas for tapioca cultivation in Thailand. However, when the harvested cassava was processed into tapioca pellets and sold to middlemen, local producers were often exploited in pricing. After the pellets were packed into sacks and loaded onto ten-wheel trucks bound for Bangkok, the middlemen would cheat by weighing only a few sacks and then calculating the total payment based on an average weight, resulting in unfairly low compensation for the producers. Mr. Pravit was among those who refused to accept such dishonest trading practices. He joined forces with other tapioca traders in Chonburi to protest against the unfair system — and their efforts eventually succeeded. The group went on to formally register a company under the name “Chonburi Thai Tapioca Products Co., Ltd.”, and also established an association called the “Thai Tapioca Factory Association.” Mr. Pirom Nuengchamnong was appointed as the President of the association, while Mr. Pravit served as the Secretary-General. His active involvement and perseverance in this movement gave him valuable experience and a deeper understanding of the industry. Later, he partnered with four fellow tapioca traders to found N.S.P. Thai Tapioca Co., Ltd., with Mr. Pravit serving as Chairman of the Board. This marked his first venture into the export business, launched with only modest capital. During this challenging period, everyone had to work tirelessly to maintain cash flow, while at home, his wife and younger siblings helped manage the family’s gas business.

In the early years, the liquefied petroleum gas (LPG) market in Thailand was still in its early stages and far less developed than it is today. The country had only a few refineries — Summit, Esso, Thai Oil, and Shell. As Sungas did not have its own refinery, the company had to purchase gas from Shell’s refinery. During that period, the refinery-level gas suppliers were lobbying the government to increase LPG prices. When the government refused, they responded by restricting gas supply, resulting in a market shortage. Sungas, lacking its own production facilities, was severely affected when Shell reduced its gas quota as a form of pressure, since the price adjustment was not approved by the state. As a Sungas distributor, Pravit Gas suffered greatly from the shortage. There were times when Sungas could not deliver gas for as long as eleven consecutive days. Despite being the highest-selling distributor in Chonburi Province, Pravit Gas had no product to sell. Determined to keep his customers supplied, Mr. Pravit sought alternative sources. He managed to purchase gas from other companies that still supplied industrial factories, even though the prices were considerably higher. He did so to ensure that his household customers would not be left without gas — and, most importantly, to maintain their trust and loyalty.

At that stage, Mr. Pravit made a bold decision to establish the first gas-filling plant in Chonburi Province, located in the area that is now the World Villa housing project. The purpose was to refill liquefied petroleum gas (LPG) cylinders for household use from bulk gas purchased at industrial prices, which he transported himself. It was an extremely challenging time, marked by repeated hardships and financial strain. Yet, through the patience and perseverance of his entire family, they managed to sustain the business. Eventually, due to the ongoing pressure from the national gas shortage, Sungas and other distributors began importing gas from abroad under a new company called C.Petrot Co., Ltd., in which Mr. Pravit was a minor shareholder. During this period, Mr. Pravit began to envision owning his own gas brand. On June 12, 1979 (B.E. 2522), he officially registered the trademark “WORLD” under the energy business category. Soon after, he purchased land in Bangkok, along Bangna–Trat Road, to build a second gas-filling plant and established World Gas Co., Ltd., introducing gas cylinders under the brand name “World Gas.” At that time, C.Petrot Co., Ltd. did not yet have its own gas storage terminal, so imported gas had to be unloaded at the Royal Thai Navy port in Sattahip and then transported by tanker trucks to local filling plants. The import operations continued for some time until internal conflicts arose among the major shareholders of C.Petrot. As a result, Mr. Pravit became the first shareholder to withdraw from the company, though he continued purchasing gas from C.Petrot for a while. Eventually, the company ceased operations altogether — but this turning point marked the beginning of Mr. Pravit’s independent brand, “World Gas,” which would later become one of the most recognized names in Thailand’s energy sector.

In 1982 (B.E. 2525), after the tension in the national gas market began to ease, Mr. Pravit acquired a large plot of land along the Bang Pakong River under the name Pathavee Terminal Co., Ltd. The property, covering over 60 rai, included four tapioca warehouses intended for the storage of tapioca products for export. He also invested in the construction of a private port terminal, a gas storage facility, and the company’s first LPG tanker, which enabled him to import liquefied petroleum gas directly into Thailand for domestic distribution. World Gas Co., Ltd. was officially granted a Section 6 trading license by the Department of Commercial Registration, Ministry of Commerce — the highest and most significant form of trading license at the time. Only a few companies in Thailand were able to obtain this license, as it required a registered capital of no less than 50 million baht, as well as a legally approved gas storage terminal and an annual trading volume of at least 100,000 tons. Complying fully with these conditions, the company completed the construction of its gas terminal in 1983 (B.E. 2526). From its strong foundation in Chonburi, the core market of World Gas in the eastern region, the company expanded into Bangkok and central Thailand, and later into other regions nationwide. Trading under a Section 6 license was extremely competitive. It required not only substantial capital investment but also constant efforts to secure and maintain market share. Many companies eventually had their licenses revoked for failing to meet the regulatory requirements. World Gas, however, remained among the few that continued to stand firm and thrive. Mr. Pravit continued to drive the company’s dual growth strategy — importing LPG and exporting tapioca — leading the business to reach an impressive billion-baht turnover within just a few years. In 1985 (B.E. 2528), he further expanded by investing in the construction of a fuel terminal with a total capacity of approximately 17 million liters, and acquired two oil tankers to import petroleum from overseas. His goal was to penetrate the eastern region’s fuel market, and operations initially ran smoothly for six to seven years. However, the business later faced challenges when illegal oil imports began flooding the market, driving prices down and making competition unsustainable due to higher operating costs. Consequently, the oil trading venture was discontinued. Nevertheless, the gas business continued to expand relentlessly. World Gas established dozens of filling plants across multiple provinces throughout Thailand. Yet, the LPG industry in Thailand was unlike those of neighboring countries — where prices were higher and market conditions more favorable. In Thailand, companies were often forced to sell below production cost, awaiting delayed government subsidies while operating with very low marketing margins. These challenges caused many operators to fail and eventually surrender their trading licenses to the Ministry of Commerce. World Gas, through its perseverance and sound management, remained among the few that continued to stand strong and grow amid these difficult circumstances.

In 1995, a major international energy company from the Netherlands, SHV Energy — which is also the parent company of Makro, one of Thailand’s largest consumer goods retail chains — expressed interest in investing in Thailand’s liquefied petroleum gas (LPG) industry. After conducting a detailed feasibility study, SHV Energy chose to form a joint venture with Mr. Pravit, recognizing that he already owned substantial gas storage terminals and bottling plants built on privately owned land — a strong foundation for long-term cooperation. To strengthen mutual confidence and understanding, SHV Energy invited Mr. Pravit to visit several of its operations across various European countries, showcasing the company’s expertise, technology, and management systems prior to finalizing the partnership.

On April 22, 1996, a joint venture agreement was officially established between Mr. Pravit Viranuvat and SHV Energy, under the name World Gas (Thailand) Co., Ltd. In this partnership, Mr. Pravit served as the Chairman of the Board, while operational management and domestic marketing were overseen by the joint venture team. Meanwhile, the original company, World Gas Co., Ltd., was renamed World L.P.G. Group Co., Ltd., which focused primarily on exporting LPG to international markets across Asia, including Singapore, Cambodia, Vietnam, the Philippines, Taiwan, South Korea, China, and India.

As the nature of business gradually shifted toward international trade, Mr. Pravit expanded his investments by increasing the company’s fleet to support overseas transportation. The domestic fleet primarily served PTT (Petroleum Authority of Thailand) for inland LPG deliveries. Through this expansion, Mr. Pravit not only strengthened the company’s logistics capability but also created steady employment and income opportunities for many people over the years. Guided by his vision to uphold international service standards in maritime operations, particularly for cross-border transportation, he established World Wide Transport Co., Ltd., a subsidiary under the World Group. The company manages the fleet and has been certified with the International Safety Management (ISM) Code by Class NK (Nippon Kaiji Kyokai), Japan, as well as the ISO 9001:2000 quality management certification from Lloyd’s Register — affirming its commitment to global standards of safety and operational excellence.

Any business that proved unsustainable or unworthy of further investment, Mr. Pravit chose to discontinue without hesitation. As for World Gas (Thailand) Co., Ltd., the SHV Energy Group eventually decided to withdraw from the Thai market, citing the government’s lack of clarity in pricing policy. The company was subsequently sold to Picnic Corporation Public Company Limited, which continued its operations thereafter.

Throughout nearly five decades, Mr. Pravit devoted his energy, perseverance, and intellect to building his enterprises through his own capability and determination. Yet, he always believed that true business success does not come solely from intelligence or skill. The most essential foundation, he often emphasized, is to remain steadfast in one’s moral principles and integrity.

More info about World Group

https://www.worldgroupthailand.com

More info about World Business Center by World Group

https://www.worldbusinesscenter.co